Interview met nummer 17: Alje Schut
Vervanging van de voorste kruisband, een flinke botkneuzing, een scheurtje in de meniscus, teveel botgroei en overmatig kalk. Dat is kort samengevat het leed van Alje Schut in de afgelopen 23 maanden. Drie operaties en zevenhonderd revalidatiedagen later is de Utrechtse verdediger weer fit. Samen met deze bikkel kijken we nog een keer terug, om voortaan altijd vooruit te kijken. Lees het hele interview met Alje Schut…
Wat voelde je toen je eind januari tegen Excelsior jouw rentree maakte?
Ik vond het eigenlijk al super dat ik bij de selectie zat. Toen ik mocht gaan warmlopen, reageerde het publiek al leuk. En toen ik inviel, was het helemaal fantastisch. Ik probeerde wel bij de les te blijven. Als ik twee blunders had gemaakt, was de hosanna ook meteen weer over geweest. Eerst winnen, dan pas genieten. Gelukkig lukte dat.
Je was eerder dit seizoen ook al bijna zover, in de voorbereiding pakte je ook speelminuten.
Ik voelde me van de zomer echt goed en ik dacht dat het wel kon. Maar ik was er eigenlijk nog niet aan toe. Ik wist niet precies dat de pijn inhield dat ik nog wat kleine probleempjes met mijn kniepees en knieschijf had. Uit een mri-scan bleek later dat er teveel bot teruggroeide. Mijn lichaam maakt in ieder geval teveel littekenweefsel aan. Dat moest dus – samen met wat kalk – weer weggehaald worden in een operatie. Sindsdien gaat het weer een stuk beter.
Dat hoor je vaak; dat spelers toch te vroeg teveel doen na een blessure. Wat is dat toch?
Ik wist wel dat ik nog niet helemaal fit was. Alleen, als ik kan spelen en het gaat de eerste wedstrijd wel goed, dan ben ik toch gretig. Ik wilde steeds meer. En wilde alles meedoen. Ik voelde wel pijn, maar dacht dat het erbij hoorde.
Ik kan me ook voorstellen dat je juist voorzichtig bent, omdat je er zo lang uit ben geweest
Ik ben nergens bang voor. Als het mis moet gaan, gaat het toch wel mis. Ik ben helemaal niet voorzichtig. Dat is misschien wel mijn probleem geweest. Ik ben te gretig. Daarbij kwamen nog de fysieke klachten, waar ik niets aan kon doen. Dat ging irriteren en resulteerde dus weer in een operatie.
Hoe zwaar was het om opnieuw onder het mes te moeten?
Toen dat uit de scan bleek, was ik eigenlijk al lang blij dat ik wist wat ik nu weer mankeerde. Ik was daarvoor al bij twee andere artsen geweest en die konden geen oorzaak van mijn klachten vinden. En dat was eigenlijk het zwaarste moment de afgelopen twee jaar. Ik ben zelfs bij twee verschillende pijnartsen geweest om te kijken of het plaatselijk verdoofd kon worden. Ik heb zoveel mensen geraadpleegd. Daardoor ging ik soms denken dat het wel in het koppie zat. Voelt iedere speler dit als hij terugkomt van een blessure, of ben ik de enige? Of schenk ik er teveel aandacht aan? Moet ik rustig aan doen? Elke keer liep ik weer tegen een muur op en kwam niet verder dan een half wedstrijdje. Dan had ik weer zoveel pijn dat ik eruit moest. Toen na al die ellende Dr. Van der Hoeven dus wel met een diagnose kwam, was ik opgelucht dat het te verhelpen was.
De lange weg tot dat moment begon met de vervanging van jou kruisband twee jaar geleden. Daarna heb je bij de Knvb gerevalideerd.
Ja, ik ben acht maanden in Zeist geweest. Daar hadden ze alle tijd voor mij en kon ik in alle rust revalideren. Dat vond ik in het begin wel prima, want ik kon even geen voetbal meer zien. Maar toen daarna David overleed, wilde ik liever bij de spelersgroep zijn. Het was zo’n groot gemis. Daarbij kwam dat we op dat moment bij FC Utrecht nauwelijks meer blessures hadden waardoor de fysio’s hier ook weer veel aandacht voor me hadden.
Je herstelde goed van jou kruisbandblessure, maar wat voor tegenslag kreeg je toen?
Er bleek dat ik een klein scheurtje in mijn meniscus had, waardoor ik ook weer een operatie nodig had.
Heb je ooit getwijfeld of je niet terug zou kunnen komen?
Ik ben er altijd vanuit gegaan dat ik zou herstellen. Ik zat er een aantal keer dicht tegenaan, alleen lukte de laatste stap steeds niet. Maar ik ben van nature niet iemand die snel opgeeft. Elke behandelmethode wilde ik proberen. Dus ik weet niet waar mijn breekpunt had gelegen.
Zou je dit ooit nog eens doorstaan?
Stel het gaat weer fout, dan zou ik zonder twijfel me opnieuw laten opereren en revalideren. Je moet je leven niet laten leiden door blessures. Er is meer dan voetbal.
Ben je nu weer pijnvrij?
Wat betreft die blessures wel. Maar ik heb wel een wat stijvere knie gekregen. Dat merk ik na een zware inspanning. Ik zal dat waarschijnlijk ook de rest van mijn carrière houden. Maar dat vind ik niet zo erg. Daar kan ik goed mee leven, omdat ik daar tijdens de wedstrijd gelukkig geen last van heb. Mijn knie wordt ook niet meer dik. Hij is eigenlijk heel rustig.
Er wordt vaak gezegd dat spelers na een blessure net zo lang nodig hebben om weer wedstrijdfit te worden als de duur van hun revalidatie.
(lachend) Dat is niet te hopen in mijn geval. Ik merk wel aan kleine dingen dat ik nog niet honderd procent ben. Zeker qua automatismen en het gevoel met medespelers. Dat ben ik nu aan het opdoen in Jong Utrecht en dat gaat steeds beter.
Wat mogen de fans nu van jou verwachten
Dat weet ik zelf ook nog niet. Ik ga van elke minuut die ik speel genieten. De trainer heeft altijd gezegd: Neem je tijd. Op de training zie ik dan vanzelf wanneer je er klaar voor bent. En dan zal ik niet schromen om je te gebruiken. Fantastisch vind ik dat.
Tot slot wil ik nog even een misverstand uit de wereld helpen. Er is geschreven dat jij vorig jaar jouw contract per se slechts voor een jaar wilde verlengen. Maar dat is pertinent niet waar, he?
Absoluut niet. Ik wilde ook voor langer verlengen. Het was de keuze van FC Utrecht om dat voor een jaar te doen, want Utrecht gaf aan dat ik niet de persoon was om weg te gaan, mocht ik toch langer geblesseerd blijven. Nu ben ik weer fit en transfervrij deze zomer, maar ik zal inderdaad nooit zomaar weglopen. Dat heeft Utrecht goed ingeschat. Ik heb me dan ook zeer gestoord aan de krant, die schreef dat ik maar voor een jaartje wilde bijtekenen omdat ik daarna weg wilde. Als ik iets ben, dan is het loyaal en eerlijk. En als Utrecht me en contract aanbiedt, zal ik normaal gesproken toch wel tekenen.
Bron: FC Utrecht
